تیپینگ

تیپینگ چیست؟

یکی از روش‌های بی‌حرکتی در ضایعات سیستم عضلانی اسکلتی استفاده از تکنیک‌های بانداژ و Taping (کاربرد نوارهای چسبنده) می‌باشد. تیپینگ به ویژه در میان ورزشکاران رواج زیادی پیدا کرده است و جزء روش‌های درمانی پرکاربرد به خصوص در ضایعات حاد است.

تیپینگ در فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست بعد از ارزیابی دقیق و براساس نیاز بیمار، نوع تکنیک تیپینگ را مشخص می‌کند. برخی از رایج‌ترین موارد کاربرد تیپینگ در فیزیوتراپی به شرح زیر است:

1. تاندونیت‌ها و بورسیت‌های شانه
2. آرنج تنیس بازان (تنیس البو) و گلفرز البو
3. سندرم کارپال تونل
4. سندرم خروجی قفسه سینه TOS یا (Thoracic Outlet Syndrome)
5. تاندونیت آشیل
6. پلانتار فاشیایتیس و خار پاشنه
7. پیچ خوردگی مچ پا
8. سندرم دکوروان De Quervain’s Disease
9. تاندونیت‌های دست و انگشتان
10. کشیدگی‌های عضلانی و آسیب‌های ورزشی
11. کندرومالاسیا پاتلا (نرمی کشکک)
12. دررفتگی کشکک زانو
13. دررفتگی و التهاب مفصل آکرومیوکلاویکولار
14. دردهای تیرکشنده شانه، گردن و اندام‌های فوقاتی (دردهای میوفاشیال شانه)
15. اصلاح پاسچر در بیماران کیفواسکولوزیس
16. کنترل و درمان اسپاستیسیتی در بیماران نورولوژیک

اهداف درمانی تیپینگ

تیپینگ دارای اهداف درمانی متعددی است. از جمله:

1. محفاظت از عضو آسیب دیده
2. پیشگیری از بروز آسیب‌های ورزشی
3. محدود ساختن حرکات غیرطبیعی و نامناسب در مفاصل
4. اجازه انجام حرکات در دامنه کنترل شده و بدون درد با رعایت اصول بیومکانیکی اندام و عضو مبتلا
5. بازگشت سریع ورزشکار به فعالیت ورزشی
6. افزایش جریان خون موضعی
7. کنترل تورم
8. کاهش درد
9. کمک به ترمیم و پیشگیری از افزایش شدت ضایعه